Kościół został zbudowany w 1757 r. z fundacji Jana Wielopolskiego. Mimo licznych remontów dotrwał do naszych czasów w prawie niezmienionej formie. W 1994 r. częściowo spłonął, niedługo potem został odbudowany. Dzięki malowniczemu położeniu przy samej "zakopiance" wzbudza zainteresowanie tysięcy turystów jadących ta trasą.

Nawę i prezbiterium nakrywa wspólny dach pobity gontem, ściany są oszalowane deskami. Na kalenicy wznosi się wysoka wieżyczka na sygnaturkę, jej hełm pokryty jest blachą.

W 1901 r. roku ściany i stropy zostały pokryte polichromią składającą się m.in. z motywów architektonicznych, figuralnych i ornamentalnych, odnowioną w 1975 r., obecnie w dużym stopniu zrekonstruowaną po pożarze. Wyposażenie świątyni jest skromne, warto zwrócić uwagę na późnobarokowe ołtarze oraz krzyż na belce tęczy.